Wer glaubt, die Angst vor Waschanlagen sei reiner Humbug, der kann froh sein, heute nicht mein Beifahrer gewesen zu sein. Im verschmutzten Youngtimer bog ich in die Strasse des Grauens ein, als ein Bediensteter mich direkt zur teuersten Waschung überreden wollte. “Die für 3,99″ stotterte ich nicht sehr überzeugend, die Angst im Nacken, von seinen braunen-gelben Hauern einfach zerfleischt zu werden. Nachdem er mit seiner dreizack aehnlichen Schaumbuerste eine geheimnisvolle aetzende Saeure auf meinen kompletten Wagen verteilt hatte, fuhr ich auf seinen Prankenwink hin, in die premium Gelenkbuersten-Strasse des Grauens und die Angst war allgegenwaertig, dass kann ich sagen…! Ich weiss bis jetzt nicht, wie ich es geschafft habe, den Schwefelgeruch direkt aus der Hoelle auszuhalten und den Wagen ohne Zuendung und ohne zu Lenken bis ans Ende zu navigieren, es waren sicherlich Luzifers Haende mit im Spiel – dem Hoellenspiel der Furcht, uaaaa, uaaaa!! Meine Kamera muss ich mit meinem eisernen Willen zur Bloggerei in meiner Ohnmacht benutzt haben, um diese unglaublichen Fotos zu machen. Sie werden sicherlich in die Geschichte eingehen und wohl bekannter werden, als die Bilder von Bigfoot.
Kurz vor Ende der Strasse schien ich wieder zu erwachen. Als erstes öffnete ich das Fenster, um etwas frische Luft zu atmen – nur leider war dies gerade auf Hoehe des Monsterföns, der mir nicht nur die Brille, sondern auch meinen Mottenpfiffi vom Kopf wehte. Mein Koerper schien mir Endorphine auszusenden, denn das plopp-plopp – und weg waren meine Ohren – fuehlte ich nicht mehr. Zum Glueck hatte ich heute nicht meine tolle LKW-Kappe auf, die ich immer schraeg (not straight, Erik) aufsetze, um so modebewusste Menschen zu schocken. Wieder zu Bewusstsein kommend zuendete ich den Wagen, legte den ersten Gang ein und fuhr geradewegs dem Pupsebelz davon.
Horror w jasny dzień
Każdy, kto uważa, którzy obawiają się, że z mycia urządzeń to czyste humbug, możesz być zadowolony, dzisiaj nie jest mój pasażer został. W zanieczyszczonych Youngtimer I bog w drodze grozy, gdy pracownik dla mnie przekonać najdroższych mycia. “3,99″ I stuttered nie bardzo przekonujący, strach w jego szyi brązowo-żółty Hauern łatwe do zerfleischt. Gdy on i jego dreizack podobne Schaumbuerste tajemniczy aetzende kwasy, aby zakończyć mój samochód był rozprowadzany, poszedł do swego Prankenwink się na ulicy Gelenkbuersten premii grozy i strachu, że był allgegenwaertig mogę powiedzieć …! Nie do tej pory, jak mam zrobić, zapach siarki bezpośrednio z Hoelle zarządzaniu i samochód bez zasilania i bez prowadzenia do końca się poruszać, było z pewnością ręce Lucyfer w grze – Hoellenspiel strach uaaaa, uaaaa! Mój aparat mam zrobić z moim żelaza będzie do Bloggerei w mojej bezsiły wykorzystywane do tych wspaniałych zdjęć. Są one z pewnością w historii i dobrze znane, jak zdjęcia Bigfoot.
Tuż przed końcem drogi wydawała się tuż po mnie. Po pierwsze, otwarte okno dla niektórych świeżego powietrza do oddychania – ale niestety, było to po prostu podkreślić, że Monsterföns I nie tylko okulary, ale moje Mottenpfiffi blew z głowy. Moje ciało wydawało się obecnie endorphins, ponieważ plopp-plopp – i uprowadziłeś moje uszy – Ja już nie fuehlte. Na szczęście miałem dzisiaj nie jest mój, jak wielkie ciężarówki kapelusza, zawsze schraeg (nie prosto, Erik) aufsetze, mody do wstrząsu ludzi. Aby ponownie świadomości zuendete ja biorę samochodu, zgodnie z pierwszych narzędzi i pojechaliśmy prosto do Pupsebelz im.
